sábado, 28 de noviembre de 2009

PROYECTO ATEMPORAL

Confío en ser feliz;
en no olvidarme nunca
de lo importante...

SUEÑOS DE NOCHES ESFÉRICAS

Es agradable
notar cómo vuelvo
a abandonar el pretérito imperfecto,
el pasado...
Anoche fui consciente
de cuánto me ayudaron
unas palabras que no creí
adecuadas en su momento.
Pero, sobre todo,
supe que,
a pesar de ese siniestro dolor
(re)conocido,
lo esencial
es haber recuperado
la sonrisa perdida
(Algo que no podía permitirme en ningún caso...)

jueves, 26 de noviembre de 2009

PERPENDICULAR AL VACÍO

Deshecha en lágrimas
sobre el sofá
que miraba al edificio deshabitado,
temí nuestra tormenta.
Los escasos metros que nos separaban
se convirtieron en un abismo insalvable.
Me sentí insoportablemente sola,
ahogándome con el trago más triste y amargo...
No te acercaste.
Te asustaba mi luz
y te refugiaste en la inmensa oscuridad
que habíamos hecho arder no hacía tanto tiempo.
Entonces todo se volvió transparente.

(No había sido capaz de escribir sobre esto hasta ahora.
Debo darme la enhorabuena, porque solo significa una cosa...)

CARTOGRAFÍA SINÁPTICA

Me empeño en viajar,
aunque no tengo mapas.
Solo silencio...
(y cada vez menos recuerdos).
A veces siento que
he perdido tu memoria.
Puedes creerme.
Lo siento.

viernes, 13 de noviembre de 2009

EN OPOSICIÓN CONSTANTE

Después de tanto tiempo
merezco lo que (no) tengo...
Sigo
escogiendo lo inesperado,
eligiendo lo inconveniente,
olvidando requisitos indispensables...

Seguiré
planteándome las eternas preguntas,
cuestionándome el porqué de esos actos inexplicables
(que se repiten incesantemente),
intentando huir sin dejar huellas...

Porque
soy tan absolutamente excesiva
en algunos aspectos
como sumamente diminuta
en otros...

Porque
ser poliédrica,
paradójica,
ciclotímica...
complica el entendimiento...

Conmigo misma, sobre todo...

LO DEMÁS ES NADA

Viajar durante noches enteras,
levantarse de madrugada,
(sin haber dormido),
para acompañar a alguien al trabajo,
mudarse a otra ciudad,
cambiar de vida...
Eso es amor...

domingo, 8 de noviembre de 2009

LA MUJER INVISIBLE

No quiere perder su tiempo...
(muy de vez en cuando recuerda
el día que interpretó su futuro
mirándose en un espejo...)
No sale en las fotos...
(ninguna imagen atestigua
sus mejores momentos...)
Entiende tantos idiomas
como veces se ha enamorado...
(cada persona es un mundo
y ha viajado demasiado...)
Acostumbra a dormir sobre cristales rotos
y se traga alfileres los días lluviosos
(admira a los faquires por ser insensibles al dolor...)
Una vez fue la persona junto a la que querías envejecer
(pero el tiempo pasa, pesa -sobre todo- y transforma los deseos...)
No tiene prisa
(una tarde de verano se arrancó el reloj y no piensa volver a ponérselo...)
Necesita hacer muchas cosas
(empezarlas y acabarlas, no quedarse a mitad de camino...)
Pasea por baldosas amarillas
(siguiendo un buen consejo...)
Nunca olvida lo que realmente importa
(lo intenta, al menos, pese a su mala memoria...)

SERÉ´L TO ESPEYU

Ye curiosu
atopase reflexáu notru espeyu,
descubrise nun dolor ayenu;
revivir el momentu más fríu,
esi vacíu infinitu,
cuando pensabes que nun diba apaecer
enxamás...
que taba presu
(pa siempre)
na to memoria...

Al final
somos más parecíos de lo que pensamos;
sentimos la mesma llercia inesplicable,
el mesmu desasosiegu que mos paraliza,
l´angustia que conxela cada centímetru
de la nuesa piel
y enmudez toes
les pallabres,
la inmensa tristura
al comprobar cómo se desfai l´amor
ensín poder facer nada pa evitalo...

Asumir les coses,
dexar pasar el tiempu,
y tirar p´alantre...
Solo...
(o en compañía d´otros)

* A P. , dende l´otru llau...